Hoeveel slaven werken er voor jou?

Hoeveel slaven werken er voor jou?

Er werken 38 slaven voor mij. Niet in huis natuurlijk, maar wereldwijd worden er dagelijks mensen gedwongen onbetaald te werken om mijn levensstijl in stand te houden. 38 slaven. Dat is mijn uitkomst van de Slavery Footprint test. Ik eet namelijk graag avocado en garnalen, gebruik regelmatig sojaproducten, draag make-up en ik ben in het bezit van leren schoenen en tasjes.

Dit is wat slaven voor ons doen

Vaak hebben we niet door wat onze productkeuzes met slavernij te maken hebben. Neem de Zuidoost- Aziatische garnalenindustrie waarvoor arbeiders niet zelden onbetaald werkdagen van 20 uur maken onder een constante dreiging van geweld. En de cosmetica die ik gebruik? Dagelijks worden tienduizenden kinderen gedwongen de mijnen in te duiken om daar mica te delven, één van de vele bestanddelen van de dagelijkse smeerseltjes.

En ook al eet je geen garnalen of gebruik je geen make-up, een smartphone heb je waarschijnlijk wel. Of een tablet. Of een laptop. “De kans dat deze niet besmet zijn met slavernij, is behoorlijk laag,” vertelt Italiaans-Congolese activist John Mpaliza.

Het overgrote merendeel van onze telefoons zijn ‘bloodphones’: Coltan (een mineraal verwerkt in o.a. mobiele telefoons en laptops) is namelijk de brandstof van de Congolese burgeroorlog. En wat is de goedkoopste manier om grondstoffen te delven? Zet een paar rebellen neer met een geweer in hun hand en neem een groep kwetsbare kinderen die gemakkelijk overal bij kunnen.

Er zijn nu meer slaven dan ooit

Kleine deeltjes informatie die misschien al bekend zijn. Maar wist je dit ook? Vandaag de dag zijn er 27 miljoen slaven ter wereld. Zij worden gedwongen te werken zonder betaling, onder dreiging van geweld en zonder de mogelijkheid aan deze situatie te ontsnappen.

27 miljoen. Dit zijn meer slaven dan er ooit geweest zijn, zelfs in de tijd dat slavernij legaal was. Je vindt ze in bordelen, fabrieken, mijnen, boerderijen, restaurants, in de bouw en zelfs in Europese huishoudens. In Parijs alleen al zijn er zo’n 3000 huishoudslaven.

Seba’s verhaal

Neem bijvoorbeeld het verhaal van de 22-jarige Seba. Seba werd uit Mali meegenomen door een vrouw die haar onderdak en educatie beloofde als zij in ruil daarvoor af en toe mee kon helpen in het huishouden en voor de kinderen kon zorgen. Eenmaal in Parijs aangekomen moest Seba dagelijks 16 uur werken. Als Seba iets deed dat haar bazin niet beviel, werd ze geslagen. Naar school gaan was uitgesloten.

“Op een dag was ik te laat om de kinderen van school te halen. Mijn bazin en haar man waren razend. Ze trokken mijn kleding uit, bonden mijn handen vast achter mijn rug en begonnen me te slaan. Ik was aan het bloeden en schreeuwde het uit, maar ze gingen maar door. Mijn bazin wreef chilipeper in mijn wonden en stopte het daarna in mijn vagina. Uiteindelijk verloor ik mijn bewustzijn. Toen ik weer op kon staan moest ik direct weer aan het werk.”

Ook in Nederland komt slavernij voor

Veel slaven zijn erin geluisd door de zogenaamde ‘traffickers’, die kwetsbare mensen de val in lokken met mooie beloftes over goede banen en educatie. Sommige slaven werken met de loop van een geweer tegen hun hoofd, anderen zijn gevangen door schijnschulden van gewetenloze leningverstrekkers. Slavernij is overal illegaal, maar komt ook bijna overal voor, zelfs hier in Nederland.

Zo overkwam de 32-jarige Gábor het volgende. Hij kreeg een werkcontract aangeboden in Nederland, dat bij aankomst ongeldig bleek te zijn. Omdat zijn paspoort was ingenomen kon hij niet weg. Zijn baas dreigde hem aan te geven bij de politie als hij niet voor hem zou werken. Hij was immers illegaal in Nederland. Het karige loon dat Gábor kreeg voor zijn veel te lange werkdagen werd ook weer volledig in beslag genomen voor onderdak, voedsel en zelfs voor het gebruik van de wc. “Onze onwetendheid werd tegen ons gebruikt”, vertelt Gábor.

Wat kunnen we doen?

Kunnen wij hier iets aan doen? Gelukkig wel. Volgens Kevin Bales, schrijver van verschillende boeken over moderne slavernij, is het mogelijk slavernij in de komende 25 jaar voor een groot deel te laten verdwijnen.

Ondernemingen moeten daarvoor inzicht krijgen in hun goederenstroom en eerlijke producten eisen. Overheden en internationale instituties moeten beleid aanscherpen en initiatieven ondersteunen die hedendaagse slavernij aanvechten.

Maar ook wij kunnen iets doen: onze ogen openhouden in de eigen gemeenschap is daarbij al een begin. Maar misschien nog belangrijker is het om onze eigen impact in de gaten te houden: Om te weten waar onze consumptiemiddelen vandaan komen, om een standpunt in te nemen, om te pleiten voor een slaaf-vrije wereld.


Updates en artikelen graag in je mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan voor de Slow Enzo nieuwsbrief

 

 

Geef een reactie